Schrijven en schrappen

Woorden verzamelen (deel 3)

Chassez le naturel, il revient au galop

= de natuur laat zich niet bedwingen

Leuke woorden, uitdrukkingen en termen ontdekken, I love it. In plaats van ze ergens in een notaboekje te schrijven, wil ik ze liever hier bijhouden. Verzamelen als het ware. En delen met jou. Alsjeblieft. Ken je ook leuke woorden of uitdrukkingen? Laat ze gerust achter in de comments!

Gedicht voor gelukkige mensen

Van alle mensen die
het lachen is vergaan,
loopt een op de drie blind over je heen
en kijkt dan om.
De wereld is juist niet van iedereen,
dat slag.
De overige twee vallen niet op.
Hun armen bungelen halfstok.
Onder hun tong zit gram.
Ze kennen haast geen zinnen
zonder tss.
Zo zuinig zijn ze op hun lucht.
Je staat erin voor je het weet.
Heb ik iets van je aan misschien
is uit hun mond geen vraag.
Een wenk: kijk naast hun kleren.
Wijs naar elkaar, wijs naar
het water met de zon erboven.
Zeg blije dingen als:
wij moeten zeer de moeite zijn,
als zelfs de zee tot hier komt,
weggaat
en zich weer bedenkt.

Bart Moeyaert

(Het eerste gedicht dat ik op deze Gedichtendag las, in het commentaar van Yves Desmedt. Boenk erop, vind ik.)

Fairfield Park

Een goeie maand geleden kreeg ik van Uitgeverij Lannoo een boek van Santa Montefiore cadeau om te recenseren. Intussen heb ik het al even uit, maar ik wou mijn mening nog even delen…

Op de begrafenis van Lord Frampton duikt zijn onwettige dochter Phaedra op. Ze schudt de familie grondig dooreen en doet heel wat vraagtekens opduiken…

Ik had voordien nog nooit iets van Santa Montefiore gelezen en was zowel nieuwsgierig als een beetje sceptisch. De eerste hoofdstukken dacht ik: niet echt iets voor mij, een beetje te melig. Maar ik las verder en stilaan had het verhaal me beet. En toen kon ik niet meer stoppen met lezen, tot aan het verwachte happy end, met onderweg nog enkele verrassende wendingen.

Fairfield Park is een lekker ontspannend boek om ‘s zomers in je luie tuinstoel te lezen. En het deed mij zin krijgen in een vakantie op een Engels landgoed.

Moraal van het verhaal: las heel vlot, nu en dan krulden mijn tenen een beetje, ik zal er nog wel eens iets van lezen, maar niet meteen.

Schone kleren

Allemaal goed en wel, stoppen met kleren kopen, maar wat koop je dan als je echt iets moet kopen? Het heeft mij de jongste tijd al bezig gehouden, en ook Lien schreef er al over.

Dat de volgende jeans die ik ga kopen, een groene gaat zijn, staat vast. Intussen zijn er al enkele merken die broeken maken die bij productie vriendelijk geweest zijn voor de natuur. Althans, vriendelijker dan een doorsnee jeansbroek.

Voorts lijkt het me logisch om te gaan voor kwaliteitsvolle dingen die niet na 5 keer wassen vormloos en pluizig geworden zijn. Oké, dat is geen gemakkelijke, want dat weet je niet altijd op voorhand, maar toch. Dat hoeven geen hele dure dingen te zijn, daarvan ben ik overtuigd.

Systematisch kiezen voor merken die bio, fair of eco zijn, is moeilijk, denk ik. Want zoveel zijn er niet. Websites als schonekleren.be en rankabrand.org maken dat duidelijk. Trouwens, als ik eerlijk ben, de merken die dan wel bio, fair of eco zijn, daarvan vind ik de kleding vaak niet mooi.

En tweedehands is natuurlijk ook een optie. Al sta ik daar een beetje weigerachtig tegenover, maar dat ligt eerder aan ‘onbekend is onbemind’ dan aan het feit dat ik het idee dat die kleren al door iemand anders gedragen zijn, niet kan verdragen. Maar misschien moet ik binnenkort toch eens op ‘prospectie’ in dat circuit.

Is dat iets waar jij van wakker ligt, de impact van je kleding op het milieu?

Een vreemde verjaardag

Vandaag exact een jaar geleden dacht ik ergens rond het middaguur: zo had ik mijn dag toch niet gepland. In plaats van bezig te zijn aan het afwerken van een weekblad, lag ik in een ziekenhuisbed en werd ik van de spoedgevallen naar intensieve zorgen gereden.

Eerder die ochtend was ik tijdens het me haasten om de trein te halen kortademig en draaierig geworden. Een weldenkende mens in het station belde een ambulance. Spoedgevallen, wachten, een klapke met de dokter (Ja maar, juffrouw, zo raar ademen dat u doet! Ja maar, dokter, ik kan precies niet veel anders als ik niet in dat zakske adem), bloedafname want ik kon wel eens een longembolie hebben (wist ik veel wat dat was), katheter, richting scanner, flauwvallen onderweg, bijkomen, in de scanner, uit de scanner, bellen naar de baas (Ik kom niet meer werken vandaag! Waarop al de verplegers rond mij: nee, nee, je komt de hele week niet) en het lief, nog een katheter, ander klapke met de longdokter (bloedklonters in de longslagaders, spuitjes, pilletjes etc), papieren invullen om opgenomen te worden in het ziekenhuis, bijna weer flauwvallen, nog een katheter waarlangs ze iets in mijn halsslagader spoten. En toen kwam mijn mama aan, kreeg ik een neusbril en ging het naar intensieve.

Was dat dan allemaal zo erg? Blijkbaar wel, want toen kwam de longarts nog eens: ‘Die medicatie die we u gegeven hebben, gebruiken we alleen als we met onze rug tegen de muur staan’. Slik.

Er volgden twee dagen intensieve en nog vijf dagen gewoon ziekenhuis. Op Pinksteren mocht ik, wat bleek, slap, kortademig en met twee schone blauwe plekken op mijn onderarm en in mijn hals als aandenken aan de katheters, naar huis. Met een doosje bloedverdunners, onder het motto: nog vier maanden te slikken. Daar prees ik mij gelukkig dat we maar twee hoog wonen. Op het communiefeest waar we die dag nog naartoe gingen, genoot ik - behalve van het lekkere eten en het gezelschap - van de frisse lucht.

In twee weken ziekteverlof raakte ik met veel slapen van mijn slapte, bleekheid, kortademigheid en voor een stuk al van de blauwe plekken af. Daarna ging ik - extra spannend, want op een nieuwe job - weer werken. Met een beetje een bang hartje. Maar het ging, ik was niet moe, slap, kortademig. Ik blij. (Oh ja, en ook de job bleek superleuk. Ik extra blij.)

Zolang ik pillen nam, moest ik geregeld bloed laten nemen bij de huisdokter om te controleren of mijn bloed niet te dun was. Op een van die keren vroeg die mij: ‘hoe ga je daarmee om, met het feit dat je een longembolie gehad hebt?’ Een beetje verbouwereerd - is dat iets waar ik mee om moet gaan? - zei ik: ‘ik voel er nu niets meer van, dus ça va.’

In oktober schoven ze mij nog eens in de scanner en mocht ik stoppen met bloedverdunners nemen. Verdict van de dokter: je hebt niet meer kans dan iemand anders van je leeftijd om het nog eens te hebben, zolang je van de pil afblijft. Oef.

Maar hoe ga je daarmee om? Het gevoel ‘mij overkomt niets’, wat je zo makkelijk hebt als je jong bent en niets mankeert behalve eens een verkoudheid of griepje, dat ben ik kwijt. Ik ben extra op mijn qui-vive voor de signalen van mijn lichaam, en ja, dat heeft sindsdien al eens een avond op spoed opgeleverd met allerhande onderzoeken, en als verdict: er mankeert u niets. Better safe than sorry, denk ik dan. En nu en dan denk ik wel eens: amai, ik ben blij dat ik hier nog rondloop. Echt wel.

Geen kleren kopen: de tussenstand na vijf maanden

Mei. Behalve de maand waarin alle vogels een ei leggen (of zo zegt toch het spreekwoord), was het ook de maand waarin ik

- een redelijk examen Hedendaagse Analytische Wijsbegeerte aflegde

- genoot van de zon tijdens een weekend in Noord-Frankrijk

- heerlijke mosseltjes en andere zeevruchten at tijdens datzelfde weekend

- bleef lezen en dan maar besloot om de Reading Challenge een beetje te upgraden

- mijn zomergarderobe eindelijk kon aanspreken

- geen enkel nieuw kledingstuk kocht

- er in tegendeel weer wat weggooide uit de kast onder het motto ‘als je er niet mee durft buiten te komen, is het de moeite niet dat het in je kast hangt’.

10 kilo in de container… and counting

Begin dit jaar schreef ik een artikel over wat er gebeurt met kleding die je in een container dropt. Vorige week was er in Volt ook een reportage over hetzelfde onderwerp (een van de interviewees, de meneer van Oxfam, interviewde ik ook). Je kunt die hier herbekijken.

Het idee dat je kleren rechtstreeks naar ‘de arme kindjes in Afrika’ gaan, klopt dus niet. Of toch niet helemaal. Commerciële kledinginzamelingsbedrijven (zoals Curitas en Vlaams Inzamelcentrum Textiel) sturen wel een deel van wat ze inzamelen naar Afrika, maar die worden daar verkocht op de tweedehandsmarkt. Vaak steunen deze bedrijven ook een goed doel. Organisaties als Spullenhulp, Oxfam of je lokale kringloopwinkel verkopen de mooie stukken uit wat ze inzamelen voor een zacht prijsje. De opbrengst komt hun goede doelen (projecten in sociale economie en het zuiden) ten goede. Keuze genoeg dus om van je oude kleren af te raken, maar gooi ze zeker niet gewoon in de vuilbak. Want ook wat echt niet meer bruikbaar is als kleding, wordt hergebruikt, maar dan gerecycleerd tot vulling voor autozetels of verknipt tot poetslappen.

Een van de cijfers waar ik op stootte bij de research voor mijn artikel, was dat de gemiddelde Belg 10 kilo kleren koopt per jaar, en er 4 kilo weer weggooit. Of dat gemiddelde voor mij opging, geen idee, maar ik wou dat eens omdraaien. Eind januari had ik 8,2 kilo weggegooid, en één trui en één paar oorbellen gekocht (gewicht ?). Intussen heb ik niet meer echt gewogen wat er weggegaan is, maar dat ik de tien kilo gepasseerd ben, is zeker. Ik rommelde nog eens in de kleerkast bij mijn ouders thuis en dat leverde een stapel oude T-shirts op. Thuis staat intussen ook alweer een halve vuilniszak oude spullen klaar voor de kringwinkel.

Of ik met mijn aankopen al over de 4 kilo zit, weet ik niet, maar het zou me verwonderen.

Hoeveel kilo is er dit jaar bij jou al binnengekomen en buitengegaan?

Woorden verzamelen (deel 2)

Rien ne vaut son chez-soi

= Oost west, thuis best

Leuke woorden, uitdrukkingen en termen ontdekken, I love it. In plaats van ze ergens in een notaboekje te schrijven, wil ik ze liever hier bijhouden. Verzamelen als het ware. En delen met jou. Alsjeblieft. Ken je ook leuke woorden of uitdrukkingen? Laat ze gerust achter in de comments!

Woorden verzamelen (deel 1)

“I didn’t know which way was up anymore.”

Uitdrukking om te zeggen dat je ergens helemaal ondersteboven van bent.

Leuke woorden, uitdrukkingen en termen ontdekken, I love it. In plaats van ze ergens in een notaboekje te schrijven, wil ik ze liever hier bijhouden. Verzamelen als het ware. En delen met jou. Alsjeblieft. Ken je ook leuke woorden of uitdrukkingen? Laat ze gerust achter in de comments!

Geen kleren kopen: de tussenstand na vier maanden

Wat vond zijn weg naar mijn kleerkast de afgelopen maand?

Een paar nylonkousen. En nee, ik heb geen twee paar oude weggegooid. Want nylonkousen, dat is eigenlijk een beetje ondergoed, vind ik. Vandaar. Maar als ik panty’s tegenkom in mijn lade die echt niet meer deftig zijn, dan gooi ik ze weg. Beloofd.

En dan vond afgelopen maandag ook de langverwachte shoppingdag voor mijn zus haar trouw plaats. Ik had vooraf een beetje prospectie gedaan, online en in het echt. De jurk die na dat rondneuzen in mijn hoofd was blijven hangen, die is het geworden. Een prachtige koningsblauwe, in een heerlijk aangename stof, met een rok die danst. En daarbij kochten we nog een lichtroos-lichtgroen-curry-koningsblauw giletje (zoals ik het nu beschrijf, klinkt het waarschijnlijk walgelijk, maar ‘t is echt een geweldig tof giletje). Beide zijn stukken die ik nadien nog veel ga kunnen dragen, voor feestelijk en minder feestelijk. Net zoals ik wilde.

Over de nieuwe handtas heb ik al verteld. Maar ik kreeg in april ook nog een paar roze-achtige oorbellen cadeau, een souvenir van de paasvakantie van mijn ouders. Trouw aan mijn principes gooide ik twee paar uit mijn juwelenkistje. Het waren twee paar nep-zilveren die al mat en lelijk geworden waren. Geen give-away-materiaal dus, sorry.

Hoe staat het bij jou op het (stoppen met) shoppen-front?

Schrijven en schrappen

About

Like What You See?

Woorden verzamelen (deel 3)

Gedicht voor gelukkige mensen

Fairfield Park

Schone kleren

Een vreemde verjaardag

Geen kleren kopen: de tussenstand na vijf maanden

10 kilo in de container… and counting

Woorden verzamelen (deel 2)

Woorden verzamelen (deel 1)

Geen kleren kopen: de tussenstand na vier maanden

Tumbleroll

Colophon